Maria Luisa Prosperi była włoską benedyktynką, która żyła w latach 1799–1847. Urodzona w Perugii, wstąpiła do klasztoru Santa Lucia w Trevi, gdzie przez wiele lat sprawowała urząd opatki. Znana pod imieniem zakonnym Maria Luisa Angelica, była ceniona przez swoją wspólnotę za surowe przestrzeganie Reguły św. Benedykta oraz głęboką pobożność wobec Eucharystii i Najświętszego Serca Jezusa. Jej życie duchowe charakteryzowało się intensywnymi doświadczeniami mistycznymi i wizjami.
Życie i duchowość

Po poczuciu powołania do życia zakonnego, Prosperi wstąpiła do zakonu benedyktynek w 1820 roku. Służyła wspólnocie jako pielęgniarka i mistrzyni nowicjatu, zanim w 1837 roku została mianowana opatką. Według przekazów doświadczała licznych wizji, w tym przedstawień Męki Pańskiej. Te mistyczne spotkania, którymi dzieliła się ze swoim duchowym ojcem, często przynosiły jej znaczne cierpienie emocjonalne i fizyczne. Zmarła w 1847 roku w Trevi, prosząc o złożenie jej ciała w pozycji krzyżowej.
Droga do beatyfikacji
Proces uznania jej świętości rozpoczął się w 1914 roku, lecz został przerwany przez I wojnę światową. Po dekadach różnych etapów dochodzenia i oficjalnych przeglądów w Rzymie, w 2010 roku została ogłoszona Venerabilis. Po potwierdzeniu cudu polegającego na uzdrowieniu kobiety cierpiącej na chorobę mózgu, została beatyfikowana w 2012 roku w Perugii przez kardynała Angelo Amato.
