Maria Bertilla Boscardin była włoską zakonnicą i pielęgniarką urodzoną w Brendoli, żyjącą w latach 1888–1922. Wychowana w trudnym chłopskim domu, w 1904 roku wstąpiła do Zakonu Nauczycielek św. Doroty, przyjmując imię zakonne. Poświęciła swoje życie służbie innym, pracując m.in. na oddziale dziecięcym oraz niosąc pomoc osobom dotkniętym nalotami podczas I wojny światowej. Doceniona za głębokie oddanie obowiązkom i służbę cierpiącym, została później ogłoszona świętą przez Kościół rzymskokatolicki.
Życie i służba
Po zmierzeniu się z różnymi trudnościami w młodości, Maria Bertilla wstąpiła do życia zakonnego i pełniła różne funkcje, od pracy w kuchni po pielęgniarstwo. W Treviso zyskała uznanie dzięki niezłomnemu oddaniu pacjentom, zwłaszcza dzieciom cierpiącym na błonicę oraz osobom, które nie mogły uciec podczas wojennych bombardowań. Mimo zawodowych niepowodzeń i pogarszającego się stanu zdrowia spowodowanego nowotworem, pozostała wierna swojemu powołaniu aż do śmierci w 1922 roku.
Kult i dziedzictwo
Została kanonizowana w 1961 roku i jest czczona jako patronka osób prześladowanych, samotnych i odrzuconych. Jej grób w Vicenzy stał się celem pielgrzymek, a wspomnienie o niej wiąże się z doniesieniami o cudach uzdrowień. Jej wspomnienie obchodzi się 20 października, co odzwierciedla jej trwałe dziedzictwo jako postaci heroicznego dobra i pełnej współczucia służby.