María Antonia Bandrés y Elósegui była hiszpańską siostrą zakonną należącą do Zgromadzenia Córek Jezusa. Urodzona w Tolosie w 1898 roku, poświęciła swoje krótkie życie wierze i służbie charytatywnej. Po wstąpieniu do zgromadzenia w Salamance w 1915 roku, złożyła śluby wieczyste w 1918 roku. Po okresie choroby zmarła w 1919 roku w wieku dwudziestu jeden lat. Jej głęboka pobożność duchowa i charakter wywarły trwałe wrażenie na wielu ludziach, w tym zarówno na postaciach religijnych, jak i agnostykach.
Życie i wiara

Dorastając w licznej rodzinie, często pomagała matce w pracach charytatywnych na rzecz ubogich. Na jej drogę do życia zakonnego wpłynęło spotkanie z założycielką jej zakonu, Kandydą Marią Jezusa. Po złożeniu ślubów ostatecznych cierpiała na długotrwałą chorobę. Zmarła w Salamance, śpiewając hymn do Najświętszej Maryi Panny, co odzwierciedlało jej głęboką pobożność maryjną.
Kult
Wpływ jej życia został zauważony przez różne osoby, w tym pisarza Miguela de Unamuno. Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się w połowie XX wieku, co ostatecznie doprowadziło do ogłoszenia jej wyniosłą w 1995 roku. Po potwierdzeniu cudu, papież Jan Paweł II beatyfikował ją w 1996 roku. Kościół katolicki wspomina ją 27 kwietnia.
