Maria Anna Blondin była kanadyjską pedagog i siostrą zakonną żyjącą w XIX wieku, która w 1850 roku założyła zgromadzenie Sióstr św. Anny. Urodzona w Terrebonne, poświęciła życie edukacji ludności wiejskiej w Kanadzie, kierując swoje działania szczególnie do dzieci z zaniedbanych obszarów. Mimo założenia zgromadzenia, mierzyła się z poważnymi konfliktami wewnętrznymi i przez wiele lat była pozbawiana funkcji przywódczych. Swoje ostatnie dekady życia spędziła w zapomnieniu, wykonując prace domowe, zanim jej życie i służba zostały ostatecznie uznane przez Kościół katolicki.
Życie i założenie zgromadzenia
Po pracy jako służąca, Blondin wstąpiła do zgromadzenia Sióstr Notre Dame, gdzie nauczyła się czytać i pisać. Później została dyrektorką szkoły w Vaudreuil. Pragnąc przeciwdziałać analfabetyzmowi na obszarach wiejskich, zaproponowała biskupowi Montrealu utworzenie nowej wspólnoty religijnej, która edukowałaby chłopców i dziewczęta wspólnie. Doprowadziło to do powstania Sióstr św. Anny w 1850 roku, a Blondin została ich pierwszą przełożoną.
Konflikt i zapomnienie
Po przybyciu kapelana, który sprawował dyktatorską kontrolę, Blondin została zmuszona do rezygnacji ze stanowiska przełożonej w 1854 roku. W konsekwencji zabroniono jej sprawowania jakiejkolwiek władzy wewnątrz własnego zgromadzenia, a większość późniejszych lat życia spędziła na wykonywaniu prac domowych w Lachine. Przyjęła ten okres izolacji i trudów jako wolę Bożą, pozostając w dużej mierze ignorowaną przez wspólnotę, którą założyła, aż do znacznie późniejszych czasów.
Kult
Zainteresowanie jej życiem odżyło w 1917 roku, co doprowadziło do formalnego procesu jej uznania. Po zatwierdzeniu jej pism przez Stolice Apostolską, w 1991 roku została ogłoszona błogosławioną przez papieża Jana Pawła II. Po zweryfikowaniu cudu została beatyfikowana w 2001 roku. Jej wspomnienie obchodzi się 2 stycznia.