Amandyna ze Schakkebroek była belgijską franciszkańską zakonnicą i misjonarką, która służyła w Chinach pod koniec XIX wieku. Urodzona jako Pauline Jeuris w Herk-de-Stad, wstąpiła do Misjonarek Franciszkanek Maryjskich i przyjęła imię zakonne Marie Amandine. Po służbie w Marsylii została wysłana do szpitala misyjnego w Taiyuan. Zyskała uznanie wśród lokalnej ludności dzięki radosnemu usposobieniu, co przyniosło jej przydomek „śmiejącej się cudzoziemki” ze względu na jej pogodną naturę i poczucie humoru.
Męczeństwo

Podczas powstania bokserów w 1900 roku wydano edykt żądający opuszczenia kraju przez zagranicznych misjonarzy oraz wyrzeczenia się wiary przez lokalnych chrześcijan. W obliczu nadchodzących prześladowań Amandyna wyraziła pragnienie, aby Bóg umacniał męczenników, zamiast po prostu ich ratować. 9 lipca 1900 roku ona i sześć innych sióstr zostały zamordowane podczas śpiewania Te Deum, zachowując religijną radość nawet w swoich ostatnich chwilach.
Kult

Kościół katolicki uznaje ją za świętą. Została kanonizowana 1 października 2000 roku wraz z innymi męczennikami powstania bokserów. Jej wspomnienie obchodzi się corocznie 9 lipca.
