Maria Fiedina była prawosławną zakonnicą, urodzoną około 1870 roku w guberni tambowskiej, która żyła jako święa głupia. Po stracie rodziców w wieku trzynastu lat wędrowała między Sarowem, Diejewewem a Ardatowem, często nosząc łachmany i chodząc boso. Zyskała sławę dzięki umiejętności rozpoznawania ukrytych grzechów pielgrzymów, przedstawiając się jako potomkini Jana Chrzciciela. Ostatecznie wstąpiła do klasztoru w Diejewewie pod przewodnictwem siostry zakonnej Paraskiewy, gdzie mieszkała aż do śmierci w 1931 roku.
Życie i życie zakonne
Po śmierci swojej duchowej matki w 1915 roku, Maria została na krótko wydalona z klasztoru z powodu swojego nietypowego zachowania. Powróciła do wspólnoty po spotkaniu z chłopem, którego prywatne grzechy bezbłędnie rozpoznała. W okresie radzieckim władze próbowały odizolować ją od opinii publicznej, co zmusiło klasztor do ograniczenia jej kontaktów do listów pisanych. Przewidziała ostateczne zniszczenie klasztoru oraz uwięzienie kilku sióstr zakonnych.
Śmierć i kult
Po zamknięciu klasztoru Maria została aresztowana, choć nie postawiono jej żadnych zarzutów karnych. Zmarła 26 sierpnia 1931 roku i została pochowana w wiosce Bolszoje Czerewetowo. Została kanonizowana w 2004 roku, a jej relikwie zostały później przeniesione do kościoła Ikony Matki Bożej z Kazania w obrębie odrestaurowanego kompleksu klasztornego w Diejewewie. Jej wspomnienie obchodzi się 8 września.