Marguerite Naseau była francuską zakonnicą urodzoną w Suresnes w 1594 roku. Mimo braku formalnego wykształcenia, sama nauczyła się czytać, a następnie pomagała w nauce innym. W 1630 roku, za namową Wincentego de Paul, wstąpiła do paryskiego Bractwa Miłości. Współpracowała z nim oraz Luizą de Marillac przy zakładaniu Córek Miłości, służąc ubogim i chorym. Jej praktyczne umiejętności w zakresie leczenia i gotowania były kluczowe dla wczesnego rozwoju organizacji oraz służby potrzebującym.
Życie i służba

Po wstąpieniu do Bractwa Miłości, Naseau poświęciła się niesieniu pomocy potrzebującym w Paryżu i okolicach. Była założycielką Córek Miłości, pomagając przekształcić grupę w szeroko zakrojoną organizację dobroczynną. Jej wiedza w zakresie pielęgniarstwa i gotowania zapewniała niezbędne wsparcie misji zakonu. Zmarła w lutym 1633 roku w Paryżu po tym, jak zaraziła się dżumą podczas opieki nad chorą dziewczynką.
Kult
Kościół katolicki uznaje ją za cnotliwą (venerabilis). Jako pierwsza członkini Córek Miłości, stanowi fundament wzorca dla sióstr w tym zgromadzeniu. Jej życie poświęcone służbie wykluczonym pozostaje istotną częścią historii organizacji założonej przez Wincentego de Paula i Luizę de Marillac.
