Marfa Suzdalska była rosyjską świętą głupią żyjącą w XVIII wieku w Imperium Rosyjskim. Urodzona w zamożnej rodzinie około 1720 roku, w wieku dziesięciu lat została sierotą, a ostatecznie dążyła do niezależności, pracując jako hafciarka. Po podróżach do różnych rosyjskich klasztorów powróciła do swojego rodzinnego miasta, aby przyjąć życie pozornego szaleństwa, praktykę znaną jako bycie „błaznem dla Chrystusa”. Żyła w ubóstwie i nieustającej modlitwie, zyskując sławę jasnowidzenia i uzdrawiania przed śmiercią w 1803 roku.
Życie i pobożność
Po opuszczeniu krewnych, aby utrzymać się z haftowania, Marfa oddawała swoje zarobki ubogim. Czas spędzała na odwiedzaniu lokalnych klasztorów i modlitwie. Później przyjęła styl życia skrajnej ascezy, błąkając się boso po ulicach i zachowując się nieobliczalnie, aby naśladować Mękę Chrystusa. Mimo drwin lokalnych dzieci, wiele osób szukało jej modlitwy, wierząc, że posiada ona zdolność uzdrawiania chorych dzieci.
Kult i dziedzictwo
Święta jest wspominana 10 sierpnia. Pamięta się ją za prorocze ostrzeżenia, w tym wiadomość przekazaną lokalnym mniszkom, która poprzedziła pożar klasztoru w 1769 roku. Jej życie zostało udokumentowane w hagiografii z końca XIX wieku, która opisuje jej duchowe dary oraz jej ostatnie lata, podczas których była opiekowana przez księdza i lokalne mniszki aż do śmierci.