Marek z Modeny był włoskim dominikaninem żyjącym w XV wieku, urodzonym w Lama Mocogno. Jako członek szlacheckiego rodu Scalabrini, poświęcił życie służbie religijnej i głoszeniu Ewangelii w różnych miejscach we Włoszech. Pełnił funkcję przeora klasztoru dominikanów w Pesaro, gdzie pozostał aż do śmierci w 1498 roku. Znany ze swojego pokutnego ducha, został błogosławiony przez papieża Piusa IX w 1857 roku poprzez równoważność (equivalencia).
Życie i służba
Po wstąpieniu do zakonu dominikanów, Marek podróżował po całej Italii, aby głosić kazania. Zasłynął ascetycznym trybem życia podczas swojej posługi. Dzięki zaangażowaniu wewnątrz zakonu został wybrany na przeora klasztoru w Pesaro. Swoje ostatnie lata spędził na tej funkcji, aż do śmierci w tym samym mieście 21 września.
Kult i relikwie
Za życia był uznawany za osobę czyniącą cuda; tradycja głosi, że wskrzesił syna lekarza. Jego szczątki pierwotnie spoczywały w chórze kościoła klasztornego, zanim przeniesiono je do kaplicy Różańca. Po zamknięciu klasztoru jego relikwie zostały przeniesione do katedry w Pesaro, a w 1949 roku przeniesiono je do kościoła San Domenico w Modenie.