Marek z Aten był pustelnikiem i świętym głupim żyjącym pod koniec III i na początku IV wieku, urodzonym w Atenach. Po studiach filozoficznych szukał samotności na pustyni etiopskiej, mieszkając w jaskini na górze Phraki. Przez dziewięćdziesiąt pięć lat żył w izolacji, znosząc ekstremalne trudności fizyczne, zanim otrzymał łaskę bożą. Jest wspominany ze względu na swoją głęboką siłę duchową i cuda, których dokonał, takich jak poruszenie góry za pomocą wiary, co zademonstrował mnichowi Serapionowi.
Życie i ascetyzm

Po śmierci rodziców Marek wycofał się do jaskini w Etiopii. Jego wczesne lata ascetyzmu charakteryzowały się ciężkim cierpieniem, w tym jedzeniem pustynnych roślin i piciem gorzkiej wody morskiej. Po trzech dekadach trudów otrzymał boskie pożywienie dostarczane przez aniołów. Przez wiele lat żył jako nagi asceta, a jego długie włosy stanowiły ochronę przed żywiołami. Zmarł w wieku stu trzydziestu lat.
Kult
Święty jest wspominany 5 kwietnia (lub 18 kwietnia). W ikonografii religijnej jest zazwyczaj przedstawiany jako nagi mężczyzna z siwymi włosami i skrzyżowanymi ramionami. Jego życie jest celebrowane ze względu na podkreślanie prawdziwego chrześcijańskiego oddania, gdyż słynął z lamentowania, że wielu ludzi jest chrześcijanami jedynie z nazwy, a nie w swoich czynach.
