Marek Marconi był włoskim duchownym urodzonym w Mantui około 1480 roku. Pochodząc z zamożnej rodziny, wstąpił do Kongregacji Ubogich Pustelników św. Hieronima w wieku szesnastu lat. Mieszkał w klasztorze San Matteo al Migliarino, położonym poza murami miasta, gdzie był ceniony za oddane życie modlitwy i pokuty. Zmarł w swoim rodzinnym mieście Mantui w 1510 roku w wieku trzydziestu lat.
Życie i śmierć
Po wstąpieniu do Pustelników św. Hieronima, Marek prowadził życie charakteryzujące się pokutą. Po jego śmierci w 1510 roku, dwa lata później dokonano ekshumacji jego ciała, które okazało się niezniszczone. Odkrycie to doprowadziło do umieszczenia jego szczątków w kościele w celu kultu. Jego relikwie były wielokrotnie przenoszone, aż w 1805 roku spoczęły w kaplicy Santa Croce w katedrze.
Kult
Jego kult jest starożytny, a w 1906 roku papież Pius X potwierdził jego kult poprzez równoważne beatyfikację. Proces potwierdzenia wieloletniej pobożności rozpoczął się w 1830 roku i został zakończony przez biskupa Giovanniego Marię Berengo w 1882 roku. Jest wspominany w Martyrologium Romanum 24 lutego.