Marek II Aleksandryjski był 49. patriarchą Aleksandrii, sprawującym zwierzchnictwo nad Kościołem koptyjskim od 799 roku aż do śmierci w 819 roku. Żyjąc i działając w Egipcie, był znaczącym przywódcą, który koncentrował się na jedności kościelnej i odbudowie struktur kościelnych. Jego panowanie charakteryzowało się istotnymi obowiązkami administracyjnymi, w tym święceniem ortodoksyjnych biskupów oraz reorganizacją różnych diecezji w regionie.
Działalność kościelna
Podczas swojego przywództwa Marek II pracował nad reintegracją barsanuficjan z Kościołem koptyjskim i odbudował ich dawną budowlę kościelną. Odgrywał aktywną rolę w obowiązkach sakramentalnych, sprawując chrzty w klasztorze świętego Myny. Wśród osób, które ochrzcił, byli Jerzy i Abraham, których później mianował na stanowiska biskupie w diecezjach Tanbudha i Atripe odpowiednio.
Kult
Jako uznany święty w tradycjach prawosławia orientalnego, jest upamiętniany za swoje wysiłki na rzecz utrzymania ortodoksji i wzmocnienia fundamentów Kościoła. Jego dziedzictwo definiuje sukces w zjednoczeniu grup odłamowych z głównym ciałem koptyjskim oraz oddanie w ustanawianiu stabilnej hierarchii poprzez mianowanie nowych biskupów.