Marco di Eca był biskupem i prezbiterem żyjącym w III i IV wieku, urodzonym w Aecae. Wykształcony przez swojego zamożnego ojca, Konstantego, został święconym na kapłana przez biskupa Jana z Troia. Znany ze surowego ascetyzmu i hojności wobec ubogich, mierzył się z fałszywymi oskarżeniami o niewłaściwe postępowanie ze strony zawistnych sąsiadów. Po tym, jak oskarżenia te zostały obalone dzięki boskim znakom, został ostatecznie wybrany na biskupa diecezji Lucery, co potwierdził papież Marcellinus.
Życie i cuda

Jako biskup, Marco był ceniony za swoje dzieła miłosierdzia i liczne cuda. Według przekazów uzdrowił człowieka z niewidoma spowodowaną silnymi bólami głowy oraz dokonał wskrzeszenia opłakującej wdowy. Ponadto mówiono, że woda przepływająca przez jego dłonie po nabożeństwach posiadała właściwości lecznicze. Całe swoje życie poświęcił praktykowaniu umiaru i niesieniu pomocy potrzebującym.
Kult

Po jego śmierci na gorączkę w wieku około 62 lat, od jego ciała miała wydobywać się wonność. Zgodnie z jego wolą został pochowany w Bovino, gdzie w miejscu jego grobu założono później kościół. Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 14 czerwca, 7 października oraz 5 listopada.
