Marcjan był IV-wiecznym chrześcijańskim mnichem i ascetą z Kiry w Syrii. Pochodząc z szlacheckiej rodziny, porzucił luksusowe życie w pałacu, aby żyć jako pustelnik na pustyni. Mieszkał w małej, ogrodzonej celi, gdzie praktykował surowy post i nieustanną modlitwę. Jego wpływ duchowy był znaczący; wykorzystywał swoje kazania do zwalczania różnych herezji i prowadził swoich uczniów ku życiu monastycznemu, ostatecznie zakładając wspólnotę wyznawców.
Życie i ascetyzm

Żyjąc w ścisłej izolacji, Marcjan przestrzegał rygorystycznej diety, spożywając tylko małą porcję chleba raz dziennie. Praktykował surową dyscyplinę fizyczną, nosząc ciężkie łańcuchy, aby wspomóc swoją pobożność. Choć początkowo żył samotnie, później był mentorem dwóch uczniów, Euzebiusza i Agapita, którzy mieszkali w pobliskiej celi. Jego nauki pomagały wielu kierować się ku ortodoksyjnym wierzeniom, a on sam cieszył się dużym szacunkiem różnych biskupów.
Dziedzictwo i kult
Po śmierci w 388 roku, Marcjan był czczony przez wielu, którzy wznosili sanktuaria w miejscach jego pochówku. Aby zapobiec nadmiernemu kultowi, prosił, aby jego szczątki zostały ukryte w tajnym miejscu. Jest czczony jako święty w tradycjach katolickiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 31 stycznia i 2 listopada. Jego duchowa linia kontynuowana była przez jego uczniów, którzy zakładali wspólnoty monastyczne.
