Marcin I był biskupem Rzymu od 649 do około 654 roku. Pierwotnie pełnił funkcję legata papieskiego w Konstantynopolu, a został wybrany na papieża bez uzyskania zwyczajnej aprobaty od cesarza bizantyjskiego. Zapamiętany został przede wszystkim ze swojego stanowczego sprzeciwu wobec monoteletyzmu, doktryny teologicznej wspieranej przez dwór cesarski. Opór ten doprowadził do jego aresztowania przez cesarza Konstansa II, późniejszego uwięzienia i ostatecznego wygnania do Chersonu, gdzie zmarł w 655 roku. Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej.
Życie i pontyfikat
Urodzony w pobliżu Todi, Marcin przed swoim wybraniem służył jako ambasador w bizantyjskiej stolicy. Podczas swojego panowania zwołał w 649 roku sobór laterański, aby potępić nauki monoteletów. To nieposłuszeństwo wobec cesarskiej polityki religijnej skutkowało jego aresztowaniem w Rzymie. Po okresie uwięzienia w Konstantynopolu został zesłany do Chersonesu, gdzie zmarł we wrześniu 655 roku.
Kult i dziedzictwo
Marcin jest czczony jako męczennik i święty. Jego wspomnienie obchodzi się 13 kwietnia w Kościele rzymskokatolickim oraz 14 kwietnia w kościołach obrządku bizantyjskiego. Jest pamiętany za swoją niezłomność i odwagę w obronie prawd teologicznych przeciwko naciskom politycznym, co zapewniło mu trwały szacunek w całej historii chrześcijaństwa.