Święta Marcelina była chrześcijańską ascetką żyjącą w IV wieku, urodzoną w Trewirze w znamienitej rzymskiej rodzinie. Jako najstarsza z rodzeństwa Ambrożego i Satyrusa, przejęła odpowiedzialność za wychowanie braci po śmierci ojca. Wybrała życie poświęconej dziewictwa, przyjmując welon od papieża Liberiusza i oddając się surowej modlitwie oraz postowi. Jej głęboka pobożność i rygorystyczny tryb życia służyły jako wzór dla innych, wywierając szczególny wpływ na jej brata Ambrożego podczas jego urzędowania jako biskupa Mediolanu.
Życie i pobożność
Po przeprowadzce do Rzymu, Marcelina przyjęła surowy tryb życia charakteryzujący się nieustanną modlitwą i powstrzymywaniem się od przyjemności. Przekształciła rezydencję swojej rodziny w kościół poświęcony Maryi. Gdy jej brat Ambroży został biskupem Mediolanu, przeniosła się, aby mu pomagać, wspierając promowanie ascetyzmu wśród lokalnych kobiet. Była znacznym źródłem informacji dla biografu Paulina Diakona na temat życia jej brata.
Kult i dziedzictwo
Zmarła w Mediolanie i została pochowana w krypcie Bazyliki Ambrosjańskiej. Uznawana za świętą w tradycji katolickiej i prawosławnej, jej wspomnienie obchodzi się 17 lipca. Jej pamięć pielęgnują Siostry św. Marceliny, które w 1955 roku założyły w Londynie instytut edukacyjny nazwany na jej cześć.