Marcel z Chalons był galorzymskim diakonem żyjącym w II wieku. Wspomina się go jako męczennika, który zginął w Chalon-sur-Saône za panowania Marka Aureliusza. Choć szczegóły jego życia zachowały się głównie w późniejszych hagiografiach, do których uczeni podchodzą z ostrożnością, jego status świętego pozostaje dobrze udokumentowany w przekazach historycznych, w tym we wczesnych relacjach Grzegorza z Tours.
Męczeństwo i śmierć
Według relacji hagiograficznych Marcel odmówił oddawania czci pogańskim bóstwom: Marsowi, Merkuremu i Minerwie. Odmowa ta doprowadziła namiestnika imieniem Prysk, który skazał go na śmierć. Relacje opisują szereg dotkliwych cierpień, w tym chłostę oraz przywiązanie między wygiętymi gałęziami drzew. Ostatecznie zmarł po tym, jak zakopano go po pas i zmuszono do trwania w męczarniach przez trzy dni; jego śmierć nastąpiła około 4 września, w 177 lub 179 roku n.e.
Kult
Święty jest czczony w tradycji katolickiej. Jego wspomnienie obchodzi się 4 września, w rocznicę jego śmierci. Niektórzy badacze zauważyli, że pewne elementy narracji o jego męczeństwie wykazują podobieństwo do starożytnych galijskich kultów bogów Baco i Esusa.