Marcel Akemeta był syryjskim mnichem i opatem żyjącym w V wieku, który kierował klasztorem Akemeta w Konstantynopolu. Urodzony w Apamei, początkowo pracował jako kaligraf w Efezie, zanim wstąpił do wspólnoty monastycznej. Jako przywódca Akemety, znanej z nieustającej modlitwy, przekształcił klasztor w istotne centrum intelektualne i kulturalne. Zapamiętany jest przede wszystkim z energicznej obrony ortodoksyjnej doktryny, a konkretnie poprzez sprzeciw wobec arynazmu i monofizytyzmu podczas różnych soborów kościelnych.
Przywództwo monastyczne
Po okresie odosobnienia Marcel powrócił do swojej wspólnoty, aby służyć jako opat. Zreformował klasztor, zakładając słynną bibliotekę oraz skryptorium. Pod jego przewodnictwem instytucja rozszerzyła się o szpital dla pielgrzymów i hospicjum dla ubogich. Założył również dodatkowe klasztory, powierzając mnichom zadanie gromadzenia świętych relikwii i hagiografii w celu zachowania historii religijnej.
Obrona wiary
Marcel był znaczącą postacią w debatach teologicznych, uczestnicząc w Soborze Chalcedońskim i sprzeciwiając się naukom monofizytyzmu eutychiańskiego. Aktywnie walczył również z arynazmem, rzucając wyzwanie nawet wpływom konsula Aspara. Jego reputacja świętości była tak wielka, że miejscowi obywatele przypisywali jego modlitwom powstrzymanie wielkiego pożaru w Konstantynopolu w 465 roku.
Kult
Uznany za świętego, jest wspominany w Kościele katolickim 29 grudnia. Jest czczony za swoją rolę w podtrzymywaniu wiary oraz oddanie życiu monastycznemu i nauce.