Manuel II Paleolog był cesarzem bizantyjskim, który panował od 1391 do 1425 roku. Urodzony w Konstantynopolu, mierzył się z okresem intensywnej presji jako wasal Imperium Osmańskiego. Aby chronić swoje królestwo przed ekspansją osmańską, odbył liczne podróże po Europie Zachodniej, odwiedzając różne dwory królewskie w celu prośby o pomoc militarną. Jako uczony i pisarz, był również mnichem, przyjmując w krótkim czasie przed śmiercią śluby zakonne pod imieniem Matthaios. Jest zapamiętany jako władca, który starał się ocalić swoje imperium poprzez dyplomację i międzynarodowe sojusze.
Rządy cesarskie
Jako syn Jana V, Manuel początkowo służył jako despot i gubernator. Po wewnętrznych konfliktach rodzinnych i walkach o władzę z bratem oraz siostrzeńcem, zabezpieczył tron w Konstantynopolu. Podczas swojego panowania mierzył się z wielką blokadą ze strony sułtana Bajazyd I. Mimo trudności, jego administracja zdołała przetrwać dzięki strategicznym manewrom oraz wykorzystaniu wsparcia Republiki Weneckiej i Osmanów w okresach wewnętrznej niestabilności Imperium Osmańskiego.
Starania dyplomatyczne
Dostrzegając zagrożenie ze strony Osmanów, Manuel podjął znaczącą podróż do Europy, aby zabiegać o pomoc. Odwiedził kilka mocarstw, w tym dwory Francji i Anglii. Jego wizyta w Anglii, gdzie spotkał Henryka IV, pozostaje godna uwagi jako jedyny przypadek, gdy cesarz bizantyjski podróżował do tego kraju. Choć misje dyplomatyczne nie zapewniły mu masowego wsparcia militarnego, jakiego potrzebował, stanowiły wielki wysiłek mający na celu zjednoczenie potęg zachodnich przeciwko osmańskiemu naporowi.
Kult
Po śmierci w 1425 roku, Manuel został uznany za człowieka pobożnego ze względu na przejście na życie zakonne. W tradycji wschodnioortodoksyjnej jest uważany za świętego. Kościół Prawosławny czci go corocznie 21 lipca, upamiętniając jego dziedzictwo zarówno jako władcy, jak i człowieka wiary.