Manolo Solo (właśc. Manuel Jesús Fernández Serrano; 1964–2026) był hiszpańskim aktorem, który rozpoczynał karierę jako muzyk na sewilskiej scenie rockowej, zanim zwrócił się ku aktorstwu. Przez wiele lat grał role drugoplanowe i epizodyczne w filmach fabularnych, krótkometrażowych i serialach, zanim zdobył szersze uznanie jako aktor pierwszoplanowy. Za rolę w filmie „Wściekłość cierpliwego człowieka” (2016) otrzymał Nagrodę Goya dla najlepszego aktora drugoplanowego, a za swoje dokonania filmowe i sceniczne otrzymał kolejne nagrody Goya oraz nagrodę Unii Aktorów i Aktorek.
Wczesne lata i muzyka

Urodzony w Algeciras, Solo wychowywał się w Los Barrios, a później w Sewilli, gdzie jego rodzice byli nauczycielami. Przyjął pseudonim artystyczny Manolo Solo, co znaczy „samotny”, odnosząc się do straty ojca, gdy był małym dzieckiem. W młodości grał na gitarze basowej i śpiewał w kilku sewilskich zespołach, m.in. Hacienda Somos Todos i Libertad Provisional, a następnie został wokalistą zespołu rockowego Los Relicarios, który wydał album „Detentebala” w 1991 roku. Ukończył także studia z zakresu nauk o edukacji i kształcił się aktorsko w Instituto de Teatro w Sewilli.
Kariera i uznanie

Solo zadebiutował na scenie w 1989 roku, a w filmie fabularnym w 2002 roku. Grał role drugoplanowe w filmach takich jak „Labirynt fauna” i „17 godzin”, był też aktorem dubbingowym w serialu „Dragon Ball”. Jego rola Miralesa w filmie „Dobry szef” przyniosła mu nominację do nagrody Goya, a pierwszoplanowa rola w filmie „Zamknij oczy” zapewniła mu pierwszą nominację do nagrody dla najlepszego aktora. W ostatnich latach życia otrzymywał kolejne role pierwszoplanowe w filmach „Portugalski dom” i „Nic osobistego” oraz występował w serialach telewizyjnych, w tym „30 monet” i „Anatomia chwili”.
