Maksym Wyznawca był VII-wiecznym mnichem, teologiem i uczonym żyjącym w epoce bizantyjskiej. Urodzony w Palestynie, początkowo służył jako wysoki urzędnik cesarza Herakliusza, zanim poświęcił się życiu monastycznemu. Stał się centralną postacią sporów teologicznych, broniąc w szczególności przekonania, że Jezus Chrystus posiadał zarówno wolę boską, jak i ludzką. Za swoją niezłomność w tych doktrynach doświadczył ciężkich prześladowań, w tym okaleczenia, i został ostatecznie wygnany do regionu Łazyki, gdzie zmarł w 662 roku.
Życie i teologia


Po opuszczeniu służby politycznej Maksym wstąpił do klasztoru w Chryzopolis, a później studiował u świętego Sofroniusza w Kartaginie. Wykorzystywał logikę arystotelesowską do strukturyzowania złożonych doktryn chrystologicznych. Słynnie polemizował z stanowiskiem monoteletów, argumentując przeciwko idei, że Chrystus posiadał tylko jedną, boską wolę. Jego wkład intelektualny był na tyle znaczący, że został później uniewinniony przez Trzeci Sobór Konstantynopolitański.
Prześladowania i śmierć

Z powodu sprzeciwu wobec imperialnej doktryny monoteletycznej, Maksym został aresztowany i postawiony przed sądem w Konstantynopolu. Aby uniemożliwić mu dalsze wypowiadanie lub spisywanie argumentów teologicznych, władze odcięły mu język i prawą dłoń. Po tych torturach został zesłany na terytorium dzisiejszej Gruzji, gdzie zmarł w sierpniu 662 roku.
Kult

Jest czczony jako święty w kilku tradycjach, w tym w Kościele katolickim, wschodnim prawosławiu, anglikańskim i luteranizmie. Jego tytuł, Wyznawca, odnosi się do jego cierpienia za wiarę bez bycia męczennikiem. Jego wspomnienia obchodzone są 21 stycznia i 13 sierpnia.
