Maksym był wschodnioortodoksyjnym hieromonachem, urodzonym w 1876 roku w ujeździe Buguruslańskim w Imperium Rosyjskim. Urodzony w pobożnej chłopskiej rodzinie, w 1926 roku przyjął powołanie zakonne pod przewodnictwem biskupa Jana z Ufy. Służył w klasztorze żeńskim Sergijewskim, a później w cerkwi Iljińskiej w Riabaszach. Po oskarżeniach o agitację został aresztowany w 1931 roku i skazany na zesłanie, ostatecznie umierając w obozie pracy w 1934 roku na zapalenie płuc.
Życie i śmierć
Przed przyjęciem ślubów zakonnych był żonaty i miał sześcioro dzieci. Po śmierci żony w 1922 roku, w 1926 roku został przyjęty do zakonu z imieniem Maksym. Jego aresztowanie w 1931 roku było wynikiem doniesienia lokalnego dziennikarza dotyczącego jego obecności na targu. Po odbyciu kary w więzieniu oraz w obozie pracy w obwodzie Archangielskim, zmarł w 1934 roku. Został pośmiertnie rehabilitowany w 1989 roku.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej. W 2000 roku Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego kanonizował go jako czczonego męczennika. Wspomina się go ze względu na służbę kapłańską oraz wytrwałość w obliczu prześladowań i zesłania.