Makary Kaniowski był wschodniochrześcijańskim metropolitą i hegumenem żyjącym w XVII wieku, urodzonym w Owruczu. Jako członek szlacheckiej rodziny oddanej wierze, awansował w hierarchii monastycznej, pełniąc funkcję archimandryty w kilku miejscach, w tym w Pińsku, Owruczu i Kaniewie. Zapamiętano go jako niezłomnego obrońcę swojej religii, który ostatecznie poniósł męczeńską śmierć podczas oblężenia militarnego w Kaniewie. Jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej.
Życie i męczeństwo
Po odebraniu wykształcenia teologicznego w Owruczu, Makary wstąpił do życia monastycznego. Pełnił różne funkcje kierownicze, zarządzając kilkoma klasztorami w regionie. W 1678 roku, podczas obrony klasztoru w Kaniewie przed siłami tatarskimi i osmańskimi, odmówił wydania świętych skarbów. Za swój opór był torturowany i stracony, co doprowadziło do jego uznania za męczennika za wiarę.
Kult i dziedzictwo
Jego relikwie były wielokrotnie przenoszone z powodu konfliktów regionalnych, aż w końcu spoczęły w Czerkasach. Jego wspomnienie obchodzi się 7 września oraz 13 maja. Makary jest czczony w gronie świętych białoruskich i wołyńskich, służąc jako wzór przewodnictwa pasterskiego i ascetyzmu. Pomniki poświęcone jemu znajdują się zarówno w Kaniewie, jak i w Owruczu.