Makari Diakon był prawosławnym świętym żyjącym w XIV wieku, który był mnichem w Ławrze Kijowsko-Peczerskiej. Po chorobie w dzieciństwie, rodzice wypełnili ślub, poświęcając go Bogu, powierzając go klasztorowi. Dorastał pod przewodnictwem świętych ojców, gdzie przyjął życie ciszy, postu i intensywnej modlitwy. Po święceniu na diakona został uznany za osobę o głębokiej pobożności i duchowej mądrości, co ostatecznie przyniosło mu dar dokonywania cudów.
Życie i służba

Po wychowaniu we wspólnocie monastycznej, Makari oddał się życiu ascetycznemu. Skupiał się na czytaniu tekstów świętych i nieustannym modleniu się. Jako diakon pełnił swoje obowiązki liturgiczne z wielką pobożnością. Jego zdyscyplinowany tryb życia, charakteryzujący się postem i cichą kontemplacją, doprowadził do uznania go za cudotwórcę, zanim zmarł w klasztorze około trzydziestego roku życia.
Kult
Święty jest wspomniany przez Kościół prawosławny 19 stycznia. Jego relikwie znajdują się w Dalekich Jaskiniach Ławry Kijowsko-Peczerskiej, w pobliżu szczątków Józefa Mnogocierpiącego i blisko podziemnego Kościoła Zwiastowania.
