Majia Plisiecka była radziecką i rosyjską tancerką baletową, choreografką, dyrektorką baletu i aktorką, która większość kariery spędziła w Teatrze Bolszoj. Urodziła się w Moskwie w 1925 roku, a w 1960 roku, po przejściu na emeryturę Galiny Ułanowej, została prima ballerina assoluta zespołu. Znana z mocnych skoków, elastycznych pleców i dramatycznej sceniczności, była w swojej epoce uwielbianą gwiazdą międzynarodową i ulubioną ambasadorką kultury Związku Radzieckiego; powszechnie uważa się, że podniosła poziom wymagań stawianych balerinom.
Lata młodości




Plisiecka dorastała w znanej rodzinie litewsko-żydowskiego pochodzenia, której wielu członków pracowało w teatrze lub filmie. Jej ojciec, radziecki urzędnik, został aresztowany w 1937 roku i stracony w 1938 roku podczas Wielkiej Czystki, a matka została uwięziona i przez kilka lat przetrzymywana w obozie pracy. Plisiecką opiekowali się krewni, a ona zwróciła się ku baletowi, ucząc się w Szkole Baletowej Teatru Bolszoj pod kierunkiem Elizawiety Gierdt oraz swojej ciotki Sulamif Messerer. Po raz pierwszy wystąpiła na scenie Teatru Bolszoj w wieku jedenastu lat, a ukończyła szkołę w 1943 roku.
Kariera i role



Plisiecką mianowano solistką wkrótce po dołączeniu do zespołu baletowego Teatru Bolszoj. Podziwiano ją za skoki, elastyczność i charyzmę, a jej interpretacja „Umierającego łabędzia” stała się jej znakiem rozpoznawczym. Tworzyła główne role w dziełach Ławrowskiego, Grigorowicza i Alonso, m.in. Aurorę w „Śpiącej królewnie” oraz tytułową rolę w „Suicie Carmen”. Mimo ograniczeń dotyczących wyjazdów zagranicznych później koncertowała na świecie i stała się jedną z najbardziej znanych tancerek okresu zimnej wojny.
Dziedzictwo



Plisiecka pozostawała w Teatrze Bolszoj do 1990 roku i, w przeciwieństwie do kilku wybitnych tancerzy swoich czasów, odmówiła emigracji. Jej doskonała technika i dramatyczne podejście wpłynęły na oczekiwania wobec balerin na całym świecie. W 1991 roku opublikowała również autobiografię „Ja, Majia Plisiecka”. Zmarła w 2015 roku, a jej kariera jest wspominana jako centralny element radzieckiego i międzynarodowego baletu XX wieku.
