Magnus z Oderzo był VII-wiecznym włoskim biskupem, który odegrał istotną rolę w wczesnej historii religijnej Wenecji. Urodzony w Altinum około 580 roku, sprawował urząd biskupa w Oderzo w okresie znaczących zmian politycznych. Po inwazji Longardów na Italię, w 638 roku udał się do Wenecji, gdzie przyczynił się do ustanowienia kilku kluczowych miejsc kultu religijnego.
Życie i działalność
Po przeniesieniu się do Wenecji w wyniku inwazji Longardów, Magnus założył kilka wczesnych kościołów. Jego dziedzictwo architektoniczne i religijne obejmuje między innymi miejsca takie jak San Pietro di Castello, Santa Maria Formosa oraz San Zaccaria. Służył jako prezbiter, a później jako biskup, pomagając zabezpieczyć obecność chrześcijaństwa w regionie w okresie niepokojów.
Kult
Święty jest wspominany w tradycji katolickiej 6 października. Mówi się, że jego relikwie znajdują się w kościele San Geremia w Wenecji. Jest pamiętany dzięki swojej fundacyjnej działalności na obszarze laguny weneckiej, w szczególności poprzez liczne parafie, które założył za swojego życia.