Magneryk z Trewiru był frankijskim biskupem żyjącym w VI wieku, który sprawował opiekę nad miastem Trewir. Urodzony około 522 roku, zapisał się w historii jako jeden z najwcześniejszych biskupów posiadających germańskie imię. Utrzymywał bliskie związki z dynastią Merowingów, pełniąc nawet funkcję ojca chrzestnego króla Teudeberta II. W trakcie swojej działalności dążył do odbudowy miasta i zakładał liczne wspólnoty duchowne, w tym te poświęcone świętemu Pawłowi i świętemu Euchariuszowi.
Życie i posługa
Ukonstytuowany w biskupstwie przez Nicetiusa w 566 roku, Magneryk skupił się na odbudowie Trewiru i jego okolic. Był gorliwym wyznawcą świętego Marcina z Tours, co skłoniło go do założenia kilku kościołów i klasztorów ku jego czci. Jego wpływy polityczne były znaczące, choć niebezpieczne; raz znalazł się w sytuacji zagrażającej życiu, gdy podczas królewskiego spotkania został wzięty za zakładnika przez uciekającego księcia. Zapewnił również schronienie wygnanemu biskupowi Teodorowi z Marsylii.
Kult i dziedzictwo
Magneryk jest uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 25 lipca. Cieszył się wielkim szacunkiem wśród współczesnych mu osób, takich jak Wencjancjusz Fortunat, który wychwalał jego miłosierną naturę. Po jego śmierci około 596 roku jego sława wzrosła dzięki hagiografii napisanej przez opata Eberwina około roku 1000, co pomogło rozprzestrzenić kult świętego w całym regionie Lotaryngii.