Magloire był żyjącym w VI wieku celtyckim biskupem i opatem, który działał w Walii i Bretanii. Urodzony w Glamorgan, kształcił się u nauczyciela Illtuda, a następnie przez ponad pięć dziesięcioleci sprawował urząd opata. Później przeniósł się do Bretanii, aby dołączyć do swojego kuzyna, Samsona z Dol, i ostatecznie zastąpił go w urzędzie biskupa. Wypełniając anielskie polecenie, zrezygnował z wysokiego urzędu, aby założyć wspólnotę monastyczną na wyspie Sark, gdzie mieszkał aż do śmierci około 575 roku.
Życie i legendy

Hagiografie spisane wieki po jego śmierci głoszą, że Magloire dokonywał różnych cudów, takich jak ratowanie dzieci podczas sztormu na morzu czy uzdrawianie chorych. Relacje te sugerują, że dzięki boskiej interwencji uzyskał znaczące posiadłości ziemskie. Późniejsze legendy przypisują mu zgładzenie smoka i opisują jego rolę w obronie mieszkańców wysp przed najeźdźcami. Jego życie zostało udokumentowane głównie w Vita Sancti Maglorii, łacińskim tekście powstałym między końcem IX a połową X wieku.
Kult i relikwie
Jego szczątki zostały przeniesione z opactwa Lehon do Paryża w X wieku, aby chronić je przed najazdami wikingów. Relikwie te zostały ostatecznie powiązane z kilkoma ośrodkami monastycznymi oraz seminarium we Francji. W tradycji katolickiej i prawosławnej wspomina się go 24 października. Na Guernsey jest czczony jako jeden z czterech świętych przedstawionych wokół ambona Christon w kościele miejskim (Town Church).
