Machado de Assis (1839–1908) był brazylijskim powieściopisarzem, poetą, dramaturgiem i autorem opowiadań, powszechnie uznawanym za największego pisarza w literaturze brazylijskiej. Był w dużej mierze samoukiem, nigdy nie studiował na uniwersytecie, a z ubogiej rodziny wyrósł na czołową postać brazylijskiej literatury. W 1897 roku założył Brazylijską Akademię Literatury i był jej pierwszym prezesem. Jego powieści, w tym Dom Casmurro oraz Pamiętnik pośmiertny Brása Cubasa, ukształtowały ruch realistyczny w Brazylii dzięki dowcipowi i ostrej krytyce społeczeństwa.
Wczesne lata




Urodzony w Rio de Janeiro w 1839 roku Machado pochodził z ubogiej rodziny i był wnukiem wyzwolonych niewolników, w kraju, w którym niewolnictwo zostało całkowicie zniesione dopiero kilkadziesiąt lat później. Uczęszczał jedynie krótko do szkół publicznych i sam nauczył się kilku języków, w tym francuskiego, angielskiego, niemieckiego, a w późniejszym życiu także greckiego. Jako młody człowiek zaczął publikować wiersze i kroniki w gazetach, pracując jednocześnie jako typograf i korektor, i budując swoją pozycję literacką.
Kariera i główne dzieła



Machado awansował na kolejnych publicznych stanowiskach, m.in. w Ministerstwie Rolnictwa oraz w prasie urzędowej, i otrzymał odznaczenie od cesarza Dom Pedro II. Gdy wczesna poezja spotkała się z chłodnym przyjęciem, zwrócił się ku prozie. Jego późniejsze powieści, zwłaszcza Pamiętnik pośmiertny Brása Cubasa, cechowały sceptyczny, realistyczny ton i uznawane są za arcydzieła. Jego opowiadanie A Missa do Galo jest często uważane za najlepsze opowiadanie w literaturze brazylijskiej.
Dziedzictwo



Machado zmarł w 1908 roku, a jego pogrzeb zgromadził studentów i przyjaciół. Pamięta się go jako pioniera, którego twórczość ukształtowała brazylijski realizm i którego wpływ sięga kolejnych pokoleń pisarzy. Pomniki i posągi upamiętniające go stoją w Brazylii i za granicą, a jego wizerunek pojawił się na znaczkach pocztowych i banknotach.
