Macedonius z Syrii, znany również jako Macedonius Kritophagus, był ascetycznym mnichem żyjącym w Syrii bizantyjskiej na przełomie IV i V wieku. Początkowo żył jako wędrowny pielgrzym po Syrii, Fenicji i Kilikii, utrzymując się dzięki jęczmieniowi namoczonemu w wodzie. Później wycofał się na odległe pustkowia, mieszkając w jamie, aby unikać kontaktu z ludźmi. Postrzegał jedzenie przede wszystkim jako konieczność medyczną zapobiegającą przedwczesnej śmierci, a nie dla przyjemności.
Życie i ascetyzm
W młodych latach podróżował między różnymi miastami, zachowując surową dietę. Jego przydomek, który oznacza „zjadacza jęczmienia”, odnosi się do tego minimalnego pożywienia. Ostatecznie szukał samotności na pustyni, mieszkając w jamie, zanim w późniejszych latach przyjął celę. Zmarł około 420 roku w wieku siedemdziesięciu lat.
Kult i sława
Jego sława świętości rosła, gdy stał się znany ze swoich zdolności w dziedzinie egzorcyzmów i uzdrawiania. Z czasem gromadziły się liczne tłumy, aby szukać jego duchowego przewodnictwa i wstawiennictwa. Jest uznawany za świętego w Kościele Prawosławnym, gdzie jego wspomnienie obchodzi się 24 stycznia.