Macario był włoskim mnichem i opatem żyjącym w X wieku, w okresie panowania arabskiego na Sycylii. Urodzony w Collesano, pochodził ze świętej rodziny, w której jego rodzice i rodzeństwo również zostali uznani za świętych. Postępując zgodnie z ascetycznymi naukami świętego Niceforosa, on oraz jego rodzina ostatecznie uciekli z Sycylii, aby uniknąć prześladowań, osiedlając się w różnych miejscach w południowych Włoszech. Ostatnie lata życia spędził jako asceta na wsi w pobliżu Oliveto Citra, gdzie zmarł około przełomu tysiącleci.
Życie i wędrówki
Po opuszczeniu rodzinnego domu w Collesano, Macario wędrował wraz z rodziną przez kilka regionów, aby uniknąć konfliktów. Zakładali klasztory w takich miejscach jak Viggianello oraz w pobliżu rzeki Sinni. Po śmierci rodziców, Macario i jego brat Saba założyli klasztor w Lagonegro. Ostatecznie przeniósł się w region Salerno, wybierając odosobnioną pustelnię w pobliżu Oliveto Citra, aby żyć w oddaniu Bogu aż do śmierci w 1005 roku.
Kult i relikwie
Macario jest czczony jako święty w Kościele katolickim, a jego wspomnienie obchodzi się 16 grudnia. Jego szczątki historycznie spoczywały w kościele San Pietro, zanim w 1517 roku zostały przeniesione do Santa Maria del Paradiso. Przeniesienie relikwii było ważnym wydarzeniem dla lokalnej społeczności. Późniejsze inspekcje jego szczątków w XIX wieku potwierdziły obecność różnych kości zachowanych w drewnianych i mosiężnych pojemnikach.