Małgorzata Colonna była włoską mniszką żyjącą w XIII wieku, pochodzącą z wpływowej rodziny Colonna z Palestriny. Po życiu charakteryzującym się głęboką pobożnością i oddaniem, zdecydowała się wycofać z życia świeckiego, aby żyć jako pustelnica. Wspierana przez swojego brata, kardynała, dążyła do życia w pokucie i miłosierdziu. Ostatecznie osiadła w odległym odosobnieniu niedaleko miejsca swojego urodzenia, gdzie spędziła ostatnie lata na praktykowaniu ascezy i służeniu ubogim aż do śmierci w 1280 roku.
Życie i pobożność

Po wczesnej stracie obojga rodziców, Małgorzata była wychowywana przez braci. Choć rozważano dla niej małżeństwo, wolała życie zakonne. Wycofała się do Castel San Pietro, odosobnionego miejsca w pobliżu Palestriny, aby skupić się na modlitwie i pokucie. W tym czasie była znana ze swojej szerokiej działalności charytatywnej na rzecz ubogich. Przez siedem lat cierpiała na przewlekłą wrzodową chorobę, zanim zmarła 30 grudnia 1280 roku.
Kult i dziedzictwo
Jej naśladowcy założyli wspólnotę żyjącą według reguły franciszkańskiej. Została beatyfikowana przez papieża Piusa IX w 1847 roku. Historycznie jej sława świętości była szczególnie silna na terenach kontrolowanych przez rodzinę Colonna. Obecnie jej relikwie znajdują się w kościele w Castel San Pietro, a jej wspomnienie obchodzi się 30 grudnia.
