Máel Ruain był irlandzkim kapłanem, opatem i biskupem żyjącym w VIII wieku, który założył klasztor w Tallaght w hrabstwie Dublin. Jako centralna postać ruchu monastycznego Céli Dé, kładł nacisk na życie wspólnotowe i surową dyscyplinę duchową. Choć szczegóły dotyczące jego wczesnego życia pozostają niepewne, jest wspominany jako znaczący nauczyciel, którego zasady monastyczne wpłynęły na wielu wyznawców. Jego przywództwo pomogło ukształtować odrębną tradycję ascetyczną w Irlandii, charakteryzującą się skupieniem na Psalterzu i odrzuceniem świeckich rozproszeń.
Życie monastyczne

Nauki przypisywane Máel Ruainowi i jego wspólnocie, często zachowane w wspomnieniach z Tallaght, koncentrowały się na samokontroli i codziennym recytowaniu Psalterza. W przeciwieństwie do niektórych współczesnych ruchów, jego wyznawcy byli zachęcani do pozostawania w klasztorze, zamiast podejmować pielgrzymki zagraniczne. Te ascetyczne praktyki, czerpiące inspirację z Ojców Pustyni, promowały życie oddzielone od spraw doczesnych i intensyjne oddanie wspólnej modlitwie.
Dziedzictwo i kult
Po jego śmierci w 792 roku, Máel Ruain był czczony w różnych irlandzkich martyrologiach. Jego wspomnienie obchodzone jest 7 lipca. Jego wpływ przetrwał dzięki wybitnym uczniom, takim jak Óengus Culdee, który tworzył dzieła upamiętniające różnych świętych. W czasach nowożytnych jego imię jest zachowane w lokalnych punktach orientacyjnych w Tallaght, w tym w parafii Kościoła Irlandii oraz w szkole podstawowej.
