Luis Ibaraki był młodym japońskim ministrantem i świętym katolickim, który żył pod koniec XVI wieku. Po nawróceniu na chrześcijaństwo przez europejskich misjonarzy, wstąpił do zakonu franciszkanów. W okresie, gdy japońskie władze zaczęły ograniczać wpływy zagraniczne i misje religijne, odmówił wyrzeczenia się katolickiej wiary na rzecz buddyzmu zen. Decyzja ta doprowadziła do jego egzekucji wraz z dwudziestoma pięcioma towarzyszami w 1597 roku, co czyni go jednym z 26 męczenników Japonii.
Męczeństwo i śmierć

W lutym 1597 roku dwunastoletni Luis został aresztowany i poddany różnym karom, w tym chłostości. Podczas procesji na miejsce egzekucji miał wykazać się wielkim żarem, całując krzyż. Podczas ukrzyżowania śpiewał psalm, aż został zabity uderzeniem włóczni. Jego niezłomność w obliczu śmierci jest odnotowana w relacjach historycznych o męczennikach.
Kult i dziedzictwo
Kościół katolicki kanonizował Luisa Ibarakiego w 1862 roku jako część grupy męczenników z Japonii. W tradycji katolickiej jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 5 października. Pozostaje uznawany za symbol młodzieńczej pobożności i religijnej wytrwałości.
