Luis Chávez y González był salwadorskim prelatem, który sprawował urząd arcybiskupa San Salvador przez niemal cztery dekady. Urodzony w 1901 roku w El Rosario, został święcony na kapłana w 1924 roku, a później kierował archidiecezą od 1938 roku aż do swojej rezygnacji w 1977 roku. Jako poprzednik Óscara Romero odegrał znaczącą rolę w regionalnym Kościele, pomagając w ustanowieniu Konferencji Episkopatów Ameryki Środkowej. Podczas swojej długiej kadencji godził konserwatywne działania administracyjne z rosnącym zaangażowaniem w sprawiedliwość społeczną oraz reformy Soboru Watykańskiego II.
Kariera kościelna

Mianowany arcybiskupem w wieku 37 lat, Chávez sprawował to stanowisko dłużej niż jakikolwiek inny salwadorski biskup. Był głęboko zaangażowany w Sobór Watykański II, uczestnicząc w każdej sesji i zasiadając w Komisji Planowania Centralnego. Jego przewodnictwo obejmowało odbudowę katedry w San Salvador oraz promowanie spółdzielni chłopskich. Zachęcał również do różnych powołań religijnych, w tym do wstąpienia Rutilio Grande do stanu kapłańskiego.
Wpływy społeczne

Choć utrzymywał serdeczne relacje z rządem, Chávez stał się wpływowym głosem ubogich dzięki swoim licznym listom pasterskim. Opowiadał się za społeczną nauką Kościoła i odnosił się do problemów ekonomicznych ludu Salwadoru. Jego pisma pomogły ustanowić tradycję sprawiedliwości społecznej w archidiecezji, kładąc nacisk na obowiązek Kościoła do potępiania systemowej nierówności i koncentracji bogactwa.
Kult
Po jego śmierci w 1987 roku, w 2001 roku rozpoczął się proces jego beatyfikacji. Został uznany za wzór cnót, co wyraził papież Jan Paweł II podczas wizyty w katedrze, w której spoczywa. Obecnie jest uznawany za wyniosłego w Kościele katolickim.
