Ludwik Pavoni był włoskim księdzem rzymskokatolickim żyjącym w XIX wieku, który poświęcił swoje życie edukacji i opiece nad młodymi chłopcami w Breści. Urodzony w 1784 roku, został święcimowany w 1807 roku, a później pełnił funkcję rektora parafialnego. W 1825 roku założył Zakon Synów Niepokalanego Maryi, znany również jako pawoniani, aby wspierać swoją misję edukacyjną. Jego działalność obejmowała założenie szkół zawodowych, sierocińca oraz wydawnictwa, zapewniając szkolenie w różnych rzemiosłach wielu młodym ludziom, w tym osobom głuchym lub niemym.
Życie i działalność
Pavoni koncentrował się na kwestiach społecznych, tworząc Instytut św. Barnaby, który oferował szkolenie zawodowe w rzemiosłach takich jak kowalstwo, ciesielstwo i złotnictwo. Założył również sekcję rolniczą oraz wydawnictwo. Podczas epidemii cholery udzielał pomocy chorym. Zmarł w 1849 roku w Rodengo-Saiano, próbując chronić osoby pod swoją opieką podczas lokalnych konfliktów.
Kult
Został beatyfikowany w 2002 roku, a później kanonizowany na świętego przez papieża Franciszka w 2016 roku. Jego droga do świętości obejmowała zbadanie dwóch cudów, w tym uzdrowień we Włoszech i Brazylii. Jest uznawany za patrona Synów Niepokalanego Maryi, zakonu religijnego, który rozszerzył się na cały świat, obejmując członków w kilku narodach.