Ludwik Maria Baudouin był francuskim kapłanem rzymskokatolickim urodzonym w 1765 roku, który żył w czasach rewolucji francuskiej. Po odmowie złożenia przysięgi na Konstytucyjny Porządek Duchowieństwa, został uwięziony i żył na wygnaniu w Hiszpanii. Ostatecznie powrócił do Francji, gdzie służył jako kapłan, rektor seminarium oraz wikariusz generalny. Zapamiętano go przede wszystkim jako założyciela Ursulek Jezusa oraz Synów Maryi Niepokalanej – dwóch zgromadzeń zakonnych założonych w celu krzewienia kultu maryjnego.
Życie i służba
Po święceniach kapłańskich w 1789 roku, Baudouin służył jako wikariusz i opiekował się chorymi. W okresie rewolucyjnym funkcjonował jako duchowny wyklęty, sprawując tajne Msze święte. Podczas pobytu w Hiszpanii uczył się nawet koronczarstwa, aby uzyskać dokumenty podróżne. Po powrocie do Francji pracował w Chavagnes-en-Paillers, a później w La Rochelle, gdzie pełnił funkcje kierownicze w diecezji i zarządzał seminarium.
Kult
Proces jego beatyfikacji rozpoczął się w XIX wieku. Po zbadaniu jego życia pod kątem heroicznej cnoty, papież Benedykt XVI ogłosił go wyniosłym w 2012 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 12 lutego. Jest czczony w Kościele katolickim za oddanie sakramentom oraz rolę w założeniu zgromadzeń zakonnych.