Ludwik Gietyngier był polskim księdzem katolickim, który żył w latach 1904–1941. Urodzony w Żarkach, studiował teologię w Kielcach, zanim został ordynowany w 1927 roku. W trakcie swojej posługi duchownej pracował jako nauczyciel, wikariusz w Będzinie oraz prefekt szkolny. Jego życie zakończyło się podczas II wojny światowej, kiedy został aresztowany przez niemieckie władze okupacyjne, a następnie skierowany do obozu koncentracyjnego Dachau, gdzie zmarł w listopadzie 1941 roku.
Życie i posługa

Po święceniach Gietyngier studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, jednocześnie nauczając w szkołach średnich w Częstochowie. W latach 1929–1934 pracował w Będzinie, pełniąc funkcję wikariusza w parafii Trójcy Świętej oraz prefekta lokalnych szkół średnich. W czasie pracy pedagogicznej podejmował również wysiłki naukowe związane z przygotowaniem rozprawy doktorskiej.
Męczeństwo i kult
Po aresztowaniu w październiku 1941 roku został przeniesiony do Dachau, gdzie przebywał jako więzień o numerze 28288. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1999 roku jako jeden ze 108 polskich męczenników II wojny światowej. Kościół katolicki wspomina go 12 czerwca.
