Ludwik Bertrand był hiszpańskim dominikaninem i misjonarzem z XVI wieku, powszechnie uznawanym za Apostoła Ameryk. Urodzony w Walencji, wstąpił do zakonu dominikanów w 1544 roku, a później został święconym kapłanem. Spędził kilka lat, podróżując po Ameryce Południowej, gdzie koncentrował swoje wysiłki na nawracaniu ludności tubylczej i obronie jej praw przed hiszpańskimi konkwistadorami. Po powrocie do Hiszpanii służył jako doradca postaci takich jak św. Teresa z Ávili, zanim zmarł w rodzinnej Walencji w 1581 roku.
Praca misyjna
Po przybyciu do Kartageny w 1562 roku, Bertrand odbył liczne podróże po Ameryce Południowej. Odniósł znaczący sukces w nawracaniu dużej liczby ludzi w regionach takich jak Panama, Tubará i Santa Marta. Podczas swoich podróży opowiadał się za prawami ludów tubylczych i, według tradycji, potrafił przekazać swoje hiszpańskie kazania różnym grupom językowym.
Późniejsze życie
Po powrocie do Hiszpanii w 1569 roku, starał się bronić praw prześladowanych ludności tubylczych, których spotkał. Służył również w diecezji Walencji, gdzie pełnił rolę duchowego doradcy. Zmarł w Walencji 9 października 1581 roku, po uprzednim przepowiedzeniu czasu swojej śmierci.
Kult
Kościół katolicki kanonizował go w 1671 roku, a jego wspomnienie obchodzi się 9 października. W Bazylice św. Piotra w Rzymie znajduje się jego posąg. W Buñol w Walencji jest czczony jako święty patron wraz z Matką Bożą Niebronioną (Madre de Dios de los Desamparados).