Ludovico Sabbatini był włoskim kapłanem i pedagogiem żyjącym w XVII wieku, urodzonym w Neapolu. Wychowany w głęboko religijnym domu, poświęcił życie służbie duchowej i nauczaniu. Większość swojej działalności związał ze zgromadzeniem Pobożnych Robotników (Congregazione dei Pii Operai), koncentrując się na nauczaniu religijnym ubogich dzieci i robotników. W trakcie swojej posługi założył instytucje wspierające potrzebujące kobiety oraz rozszerzył swoją działalność charytatywną na chorych, więźniów i społeczność żydowską.
Życie i praca
Po święceniach kapłańskich w wieku 24 lat, Sabbatini nauczał w różnych akademiach religijnych. W 1684 roku założył klasztor dla młodych kobiet poszukujących życia zakonnego. Mieszkając w Rzymie, promował misję swojego zgromadzenia oraz służył w szpitalach i więzieniach. Po powrocie do Neapolu w 1699 roku pełnił funkcję generalnego przeora Zgromadzenia Pobożnych Robotników i przez ponad dwie dekady kierował Zgromadzeniem Lekarzy i Rycerzy.
Kult
Kościół katolicki błogosławił Sabbatini w 1765 roku. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 11 czerwca, w rocznicę jego śmierci. Historycznie uważano, że jego relikwie posiadają moc uzdrawiania.