Ludovico Morbioli był włoskim penitentem z XV wieku z Bolonii, który przeszedł radykalną przemianę duchową. Początkowo prowadząc życie pełne występków, doświadczył głębokiego nawrócenia religijnego w Wenecji podczas rekonwalescencji po ciężkiej chorobie. Po tej przemianie poświęcił się życiu skrajnej ascezy i pokuty. Swoje późniejsze lata spędzał wędrując przez miasta takie jak Bolonia, Modena i Ferrara, głosząc konieczność umartwienia i starając się nieść pocieszenie tym skazanym na śmierć.
Życie i pokuta

Po rozstaniu z żoną, Morbioli przyjął styl życia oparty na intensywnym wyrzeczeniu się siebie. Często podróżował na mułku, niosąc krzyż, i spał na zewnątrz, niczym bezdomny. Aby zamanifestować swoje oddanie, nosił białą koszulę ze znakiem krzyża, co niekiedy sprawiało, że ludzie błędnie uważali, iż należy on do zakonu karmelitów. W ostatnich miesiącach życia mieszkał w piwnicznej celi, gdzie ostatecznie zmarł 9 listopada 1485 roku.
Kult
Morbioli cieszył się znacznym lokalnym kultem, który został formalnie uznany przez papieża Grzegorza XVI w 1843 roku. Choć proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1654 roku za pontyfikatu papieża Innocentego X, został on ostatecznie zawieszony. Jest wspominany jako postać wyniosła, a jego wspomnienie obchodzi się 9 listopada.
