Lucjusz (brytyjski) był legendarnym władcą Brytów w II wieku. Tradycyjnie przypisuje mu się wprowadzenie chrześcijaństwa wśród jego ludu po tym, jak poprosił o przyjęcie wiary w liście wysłanym do papieża Eleuterygo. Choć jego historyczne istnienie jest kwestionowane przez uczonych, którzy sugerują, że może być postacią legendarną lub błędną identyfikacją władcy z Edessy, pozostaje on istotną postacią w brytyjskiej tradycji chrześcijańskiej. Jest czczony jako święty w różnych tradycjach, a jego wspomnienie przypada na 3 grudnia.
Relacje historyczne

Najwcześniejsza wzmianka o Lucjuszu pojawia się w VI-wiecznym Liber Pontificalis, który odnotowuje jego korespondencję z papiestwem. Późniejsi historycy, tacy jak mnich Beda VIII wieku, rozszerzyli tę narrację, twierdząc, że nawrócenie króla doprowadziło do powszechnego przyjęcia wiary wśród Brytów. Średniowieczni pisarze często podkreślali jego rolę w ustanawianiu diecezji i przekształcaniu pogańskich świątyń w kościoły chrześcijańskie.
Kult i tradycja

W Londynie wieloletnia tradycja identyfikuje Lucjusza jako fundatora kościoła św. Piotra przy Cornhill. Dokumenty historyczne i lokalne legendy starały się powiązać go z ustanowieniem wczesnych struktur chrześcijańskich w tym regionie. Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej i prawosławnej, służąc jako symboliczna postać wczesnej chrystianizacji Brytanii.
