Lucjusz Cyrenejczyk był wczesnochrześcijańskim biskupem i członkiem wspólnoty w Antiochii. Wspomniany w Dziejach Apostolskich, należał do grupy proroków i nauczycieli, którzy po poście i modlitwie wyznaczyli Barnabę i Pawła do pracy misyjnej. Uznaje się go za założyciela kościoła w Antiochii, gdyż przybył z Cyreny, aby głosić ewangelie osobom posługującym się językiem greckim. Niektóre tradycje uznają go również za jednego z Siedemdziesięciu Apostołów.
Życie i rola
Jako postać z pierwszego wieku, Lucjuszowi przypisuje się pomoc w ustanowieniu wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii. Po prześladowaniach następujących po śmierci Szczepana, był jednym z przybyszów z Cyreny, którzy przybyli do miasta, aby głosić naukę Grekom. Jest identyfikowany jako biskup albo Laodikii, albo Cyreny, a niektóre interpretacje historyczne łączą go z Lucjuszem wspomnianym w Liście do Rzymian.
Kult
Jest czczony jako święty w tradycji rzymskokatolickiej i wschodnioortodoksyjnej. Martyrologium Rzymskie wyznacza jego wspomnienie na 6 maja. W Kościele wschodnioortodoksyjnym jest upamiętniany 22 kwietnia, 10 września oraz 4 stycznia wraz z Siedemdziesięcioma Apostołami.