Lucio de Savoya był przedstawicielem rodu Savoi żyjącym w XV wieku, który w młodym wieku wstąpił do Zakonu Miłosierdzia (Mercedariów). Podczas pełnienia misji w Afryce, mającej na celu wyzwolenie chrześcijańskich jeńców, został schwytany na morzu przez korsarzy. Po pojmaniu został zabrany do Tunisu, a ostatecznie przeniesiony do Egiptu, gdzie spędził szesnaście lat w niewoli. Przez cały okres uwięzienia pozostał wierny chrześcijańskiej wierze, aż do momentu egzekucji przez ścięcie w Konstantynopolu na rozkaz sułtana Bajezida II.
Życie i męczeństwo
Po wstąpieniu do Zakonu Mercedariów w Carcassonne we Francji, Lucio brał udział w staraniach o ratowanie zniewolonych chrześcijan. Jego misja zakończyła się, gdy został schwytany przez saraceńskich piratów. Po przejściu dotkliwych tortur w Tunisie i spędzeniu ponad dekady w egipskich więzieniach, został ostatecznie sprowadzony do Konstantynopola. Tam, 5 maja 1470 roku, poniósł śmierć po odmowie wyrzeczenia się swoich przekonań religijnych.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za błogosławionego męczennika. Jego pamięć jest szczególnie czczona przez Zakon Mercedariów, który co roku 5 maja obchodzi jego wspomnienie.