Lucia Mangano była włoską urszulinką urodzoną w 1896 roku w metropolitalnym mieście Katania. Wychowana w chłopskiej rodzinie, spędziła wczesne lata na pracy w polu, a następnie służyła zamożnym lokalnym rodzinom. Po okresie choroby poczuła powołanie do życia zakonnego i w 1923 roku wstąpiła do Zakonu św. Urszuli. Ostatecznie została przełożoną swojej wspólnoty, w której pozostała aż do śmierci w 1946 roku.
Życie zakonne

Mimo ograniczonej edukacji formalnej, Mangano tworzyła głębokie pisma duchowe, które zadziwiały teologów. W 1928 roku zaczęła otrzymywać stygmaty i według relacji doświadczała fizycznie Męki Chrystusa przez całe swoje życie. Pod kierownictwem swojego duchowego ojca, ks. Généreux, złożyła śluby promowania kultu Chrystusa ukrzyżowanego oraz Matki Bożej Bolesnej. Łączyła swoje doświadczenia mistyczne z codziennymi obowiązkami przełożonej wspólnoty.
Kult
Kościół katolicki uznaje ją za wyniosłą. 2 lipca 1994 roku papież Jan Paweł II nadał jej ten tytuł po stwierdzeniu, że praktykowała cnoty chrześcijańskie w stopniu heroicznym. Jest wspominana ze względu na swoją pobożność oraz głębię duchową zawartą w jej osobistych refleksjach.
