Lucerius był benedyktyńskim mnichem żyjącym w VII wieku, który sprawował funkcję trzeciego opata klasztoru Farfa. Urodzony około 650 roku w Maurienne, wychowywał się w opactwie pod opieką jego pierwszego przełożonego, Tomasza z Maurienne. Jego rządy, które rozpoczęły się najpóźniej w 724 roku, charakteryzowały się znacznym rozwojem instytucjonalnym oraz pozyskiwaniem nowych ziem i przywilejów. Zmarł w 740 roku w Farfa, pozostawiając po sobie wzmocnioną wspólnotę monastyczną.
Przywództwo monastyczne
Podczas sprawowania urzędu Lucerius rozszerzył wpływy opactwa dzięki różnym nadaniom. Pozyskał kościół poświęcony świętemu Getuliuszowi od księcia Trasyumunda II Spoleto. Później król Liutprand wydał w 739 roku przywilej, który potwierdził posiadłości klasztoru i przyznał wspólnocie prawo do wyboru własnych opatów. W następstwie zmian politycznych w Spoleto, opactwo uzyskało również prawo do wypasu oraz dziesięcin od księcia.
Kult
Uznawany za świętego w tradycji katolickiej, Lucerius jest co roku wspominany 10 grudnia. Jego dziedzictwo jest związane z historycznym rozwojem klasztoru Farfa w okresie znaczących przemian politycznych w środkowych Włoszech.