Luca di Demenna był włoskim opatem żyjącym w X wieku, który założył kilka klasztorów w Lucanii i północnej Kalabrii. Urodzony w szlacheckiej rodzinie, wybrał życie zakonne zamiast małżeństwa, ostatecznie osiadając w pobliżu Reggio Calabria, aby żyć ze świętym Elią Speleotą. Później przeniósł się na północ do Noepoli, a ostatecznie do Armento, gdzie założył ufortyfikowany klasztor. Jest uznawany za przywódcę w okresach najazdów saraceńskich oraz za osobę, która przyczyniła się do rozwoju wspólnot zakonnych w tym regionie.
Życie i działalność

Po odmowie spełnienia woli rodziny dotyczącej małżeństwa, Luca wstąpił do klasztoru San Filippo di Agira. W następstwie przepowiedni dotyczącej inwazji, przeniósł się do eparchii Mercurion, aby odnowić kościół w Noa. Później rozbudował klasztor San Giuliano, który napotkał opór ze strony lokalnego pana. Podczas ataku sił saraceńskich, Luca wyróżnił się dowodzeniem mnichami w fizycznej obronie ich ufortyfikowanego klasztoru w Armento.
Kult

Kościół katolicki czci go jako świętego, a jego wspomnienie obchodzone jest 13 października. Historyczne zapisy jego życia zostały zachowane w Acta Sanctorum. Choć niektórzy wczesni historycy błędnie utożsamiali go z innym współczesnym mu świętym, Luką z Carbone, jego dziedzictwo jako fundatora klasztorów pozostaje kluczowe dla historii religijnej południowych Włoch.
