Lorenzo z Belem był portugalskim kapłanem żyjącym w XIV wieku, należącym do zakonu hierarchonitów. Służąc jako mnich w dystrykcie Belém, pełnił ważne role religijne jako spowiednik króla Ferdynanda I oraz królowej Eleonory. Po jego śmierci w tym samym regionie, został ostatecznie ogłoszony błogosławionym przez papieża Piusa VII podczas ceremonii w 1820 roku. Pozostaje on znaczącą postacią religijną w tradycji katolickiej.
Życie i służba
W XIV wieku Lorenzo żył i pracował jako mnich hierarchonita w Belém w Portugalii. Jego duchowy wpływ sięgał dworu królewskiego, gdzie służył jako spowiednik króla Ferdynanda I i królowej Eleonory. Poświęcił życie swojemu zakonowi oraz obowiązkom wobec monarchii, zanim zmarł w Freguesia de Santa Maria de Belém.
Kult i dziedzictwo
Wspólnota religijna czci go 12 kwietnia, co jest jego świętem w martyrologium. Jest on szczególnie czczony w Portugalii i Hiszpanii. Według lokalnej tradycji, nad jego grobem wyrósł jeżyna. Został oficjalnie beatyfikowany przez papieża Piusa VII 26 września 1820 roku, co stanowiło jego formalne uznanie w Kościele katolickim.