Longin Jarengski był prawosławnym duchownym żyjącym w XVI wieku. Mało wiadomo o jego wczesnym życiu, lecz służył w klasztorze sołowieckim pod przewodnictwem przeora Filipa. W 1561 roku, podczas podróży łodzią wraz z błogosławionym Janem, gwałtowny sztorm doprowadził do zatonięcia ich jednostki. Ich ciała zostały później odnalezione u wybrzeży Koreli, konkretnie w pobliżu ujścia rzeki Sosnowka, gdzie zostały złożone do grobu w wiosce Jarenga.
Kult i cuda

Cuda przypisywane relikwiom Longina i jego towarzysza Jana doprowadziły do założenia klasztoru w Jarendze. Po doniesieniach o tych cudach, władze kościelne przeprowadziły w 1625 roku śledztwo, potwierdzając, że cuda działy się przez ponad sześćdziesiąt lat. W 1638 roku święte relikwie przeniesiono do nowo zbudowanego drewnianego kościoła.
Dziedzictwo monastyczne

Klasztor Jarengski, który rozwinął się wokół miejsca odnalezienia ciał, ostatecznie przeszedł pod administrację klasztoru sołowieckiego w 1635 roku. Wspólnota monastyczna pozostawała pod kontrolą Sołowców aż do 1764 roku, kiedy to instytucja została zamknięta i przekształcona w kościół parafialny.
