Liu Shaoqi (1898–1969) był chińskim rewolucjonistą i politykiem, który w latach 1959–1968 pełnił funkcję przewodniczącego Chińskiej Republiki Ludowej. W latach 1954–1959 przewodniczył Stałemu Komitetowi Ogólnokrajowego Zgromadzenia Ludowego, a w latach 1956–1966 był pierwszym zastępcą przewodniczącego Komunistycznej Partii Chin. Uważany niegdyś za prawdopodobnego następcę Mao Zedonga, został odsunięty podczas rewolucji kulturalnej i zmarł w więzieniu. Pośmiertnie zrehabilitowano go w 1980 roku za rządów Deng Xiaopinga.
Wczesna kariera






Urodzony w prowincji Hunan, Liu kształcił się najpierw w szkołach wiejskich, a następnie według nowoczesnego programu nauczania. Na początku lat dwudziestych studiował w Moskwie, gdzie wstąpił do Komunistycznej Partii Chin, po czym wrócił do Chin, by organizować robotników. W 1922 roku kierował strajkiem górników węgla i kolejarzy w Anyuanie, a później stał się wiodącym organizatorem ruchu związkowego, pełniąc w 1926 roku funkcję sekretarza generalnego Ogólnochińskiej Federacji Związków Zawodowych.
Wzlot i upadek






Podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej Liu kierował pracą partii na Równinie Centralnej, a następnie objął wysokie stanowiska wojskowe i polityczne. Po 1949 roku awansował na najwyższe urzędy, w 1959 roku zastąpił Mao na stanowisku przewodniczącego państwa i nadzorował odbudowę gospodarczą. Mao wystąpił przeciwko niemu na początku rewolucji kulturalnej w 1966 roku; Liu został publicznie potępiony, umieszczony w areszcie domowym i zmarł w 1969 roku. Jego rehabilitacja nastąpiła w 1980 roku.
